Stains.
Stains.
Stains.
STAINS.
Stains.
Stains.
Stains.


Και όποιος κατάλαβε. Οι άλλοι να πάνε απέναντι.

Καίγομαι.
Καίγομαι.
Καίει η καρδιά μου, οι φλέβες μου, το μυαλό μου, οι φλέβες μου.
Καίνε.
Κομμάτια.
Θέλω να γίνω κομμάτια και να εξαφανιστώ.
Χαρούμενες σφαίρες να είναι η ψυχή μου στον αέρα.
21 γραμμάρια.
Αυτό θέλω.
Ποτέ δεν με καταλάβαν. Ποτέ δεν κατάλαβαν πως αντιδράω.
Πως κλειδώνω. Πως περνάω τα πάντα. Ποτέ δεν το κατάλαβαν.
Και εκείνος ποτέ δεν με έπιασε να μου μιλήσει.
21 χρόνια λες και είμαι αόρατη. Λες και δεν υπάρχω. Λες και είμαι μόνο μία μορφή.
21 χρόνια ποτέ δε με βοήθησε, ποτέ δεν ήταν εκεί για εμένα, ποτέ.
Μόνο να φωνάζει ήξερε. Μόνο να απαιτεί ήξερε.
Μόνο να απαιτούν ήξεραν. Και αυτό ακόμα μόνο ξέρουν.
Ο μπαμπάς είναι στην ενταντική.
Το έμφραγμα, του εμφράγματος, ώ έμφραγμα.
Lead or follow.
Mπροστά στα μάτια τους είμαι αναίσθητη.
'Μη κλαις.'
'Πώς να μην κλαίω? Με έπιασες να μου μιλήσεις? Με βοήθησες καθόλου με το σπίτι? Ενδιαφέρθηκες να μάθεις πώς στο διάολο νιώθω?'
Μην κλαίς στις έντεκα το βράδυ.
Μην κλαίς.
Η καρδιά μου έχει γίνει κομμάτια, εσύ ενδιαφέρθηκες να το μάθεις?
Μόνο φώναξες γιατί έφερα έναν φίλο μου στο σπίτι να μου κρατάει το χέρι.
Μόνο φώναξες να σταματήσω, να αλλάξω όλη την γαμημένη την ζωή μου σε ένα λεπτό.
Μόνο φώναξες.
Αυτή μόνο φώναξε.
Και ο μικρός το ίδιο έκανε.
Και αυτός, όταν γυρίσει, το ίδιο θα κάνει.
Σε φοβίζω μου λέτε και ποτέ δε με ρωτήσατε αν φοβάμαι.
Τα σημάδια από το άγχος ποτέ δεν σας κάναν να ενδιαφερθείτε.
Τα σημάδια στο σώμα και κοιτάγατε μόνο αυτό που βλέπανε τα μάτια σας.
Εμένα δεν με φοβίσατε ποτέ.
Είμαι αναίσθητη εξάλλου.
Θέλω να φύγω, κομμάτια να γίνω.
Έχω πίστη σε εσένα.
Αυτό μου λένε. Οι άλλοι.
Η οικογενεία μου ποτέ δεν μου το είπε.
Και όλα αυτά, όλο ο τσακωμός γιατί πήγα να κοιμηθώ μετά από τόσες ημέρες.
Όλες οι κακίες γιατί πήγα να κοιμηθώ μετά από τόσες ήμερες.
Όλος ο πόνος γιατί κανείς δεν μάζεψε δύο κούπες και ένα κουτί από το τραπέζι.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ για την πίστη και για τον θάνατο που μου προσφέρεται σιγά σιγά.
Ένα εκατομμύριο φορές έσπασα μπροστά σας, ποτέ δεν καταλάβατε πως σπάω.

Re thee, an yparxeis mh mas gamhseis twra, oxi ligo prin alla3ei o xronos.

oxi..

You scumbag you maggot You cheap lousy faggot Happy christmas your arse!


I'm fucking sneezing all the fucking day. Caught a cold, caught a butterfly.




2010. 
Let's hope it'll be fucking bloody better than 2009.




Ps: 1 month and 1 week before London :D

Yours starts from a S.
Mine from a T.
Yours started from the west.
Mine from the east.


(L)

Μερικές φορές, τα πάντα είναι γαμημένες μεταφορές.
Μεταφορικά και αλληγορικά και ό,τι άλλο θες.

Μην φρίκαρεις.
Μην νευριάζεις.
Συζητώντας με εμένα.

Σε κατέβασα από τον τοίχο μου που εγώ σε είχα κρεμάσει, σαν ένα τρόπαιο που το βαριέσαι, σαν μία κατάσταση που σε κάνει να νιώθεις τίποτα. Ηρεμία.
Σε κατέβασα από τον τοίχο μου και χαράμισα όλο τον χρόνο μου και ό,τι είχα.
Έχασα επίτηδες κομμάτια χαρτιού και πραγματικά δεν θυμάμαι που τα έβαλα.
Ωσπου να τα ξαναβρώ ξανά.
Ξαφνικά.
Και να αρχίσει πάλι η μνήμη να δουλεύει.
Κοιτάω αφηρημένα τον τοίχο και δεν είσαι εκεί.
Σαν ένας πίνακας που τον βαριέσαι.
Προσπαθώ μα ακόμα σε βλέπω εκεί πάνω, κολλήμενο στον τοίχο, με μπλου-τακ και σελοτέιπ.
Προσπαθώ να δω μέσα μου να δω εσένα μέσα από εμένα άλλα  αποτυχαίνω.
Δεν θυμάμαι καν το χρώμα των ματιών σου, το χαμογελό σου, το δέρμα σου, το προσωπό σου, το σχήμα των χεριών σου, το σχήμα του σωματός σου.
Μόνο τους ώμους σου θυμάμαι.
Μόνο αυτό απέμεινε. Το μοναδικό κομμάτι από εσένα. Οι ώμοι σου.
Όταν με κράταγες αγκαλιά. Όταν κάναμε έρωτα και άνοιγα τα μάτια. Το μόνο που έβλεπα.
Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα άλλο όσο και να προσπαθήσω. Όσο και να παλέψω.
Τίποτα.
Καλό είναι αυτό νομίζω.
Μου έχουν λείψει τα φιλιά.
Και το να κάνω έρωτα.
Φαντάζομαι αυτά τα δύο είναι από τα πράγματα που τα κρατάς μέσα σου.
Δεν λες πχ. μου έχει λείψει να κάνω έρωτα ή μου λείπουν τα φιλιά.
Αλλά μου λείπουν.
Μου λείπει η αίσθηση και την καταπίνω όπως ξανά έρχεται.
Μπαίνει ξανά μέσα σαν σε σπηλιά.
Μαζεύεται και κουλουριάζεται ώσπου να ακουστεί εκείνη η κοιμισμένη φωνή.
Και ξυπνάει ξαφνικά.
- Καλά είμαι. Εσύ?
- Και εγώ καλά, λίγο άρρωστη όμως!
- Ωωωωωωω..
Δεν υποκρίνομαι ότι σε αγαπάω, δεν υποκρίνομαι ότι πιστεύω σε εσένα, δεν υποκρίνομαι ότι σε μισώ, δεν υποκρίνομαι ότι αλλάζεις μέσα μου κάθε ημέρα.
Ξεθώριασες και εσύ όπως ξεθώριασα και εγώ.
Προσπαθώ να το κρατήσω μέσα μου αλλά με πνίγει.
Γειά! Δεν έχω όνομα. Το έχασα κάπου στην διαδρομή. Δεν ξέρω που είμαι. Ξέρω τι κάνω όμως.  Και τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Και τι μου λείπει. Και τι θέλω. Δεν ξέρω πως θα το αποκτήσω όμως.
Δεν πρέπεις να έχεις ψυχή?
Η δικιά μου πέθανε.
Ένας χρόνος και έχει περάσει και ακόμα νεκρή είναι. Έχει ξεχαστεί κάπου και κείτεται νεκρή και δεν μπορώ ούτε να την βρω ούτε να την ζωντανέψω.
Ίσως είναι καλύτερα έτσι.
Ο πόνος δεν μπορεί να με κάνει να πονέσω ή να με τρελλάνει, ούτε να με κάνει να θυμηθώ. Απλά μου θυμίζει ότι κάποτε υπήρξα. Και με διασκέδασα.
Ωραία είναι να υποκρίνεσαι ότι νιώθεις. Τέλεια είναι.
Αρχίζει να μου αρέσει.
Συμβιβασμός μιας χαμένης ψυχής και ενός νου.
Ψέμα είμαι ολόκληρη. Ψέμα.
Σπάσε με. Δεν θα βρεις τίποτα μέσα.
Πονεσέ με. Δεν θα βρεις τίποτα μέσα.
Κάνε μου ό,τι θες. Δεν θα βρεις τίποτα μέσα.
Μπορείς να με ξεσκίσεις από τον πόνο, τον κάθε πόνο, αλλά δεν μπορείς να με κάνεις να νιώσω.
Κρίμα πάντως..
Νόμιζα ότι το είχα υπό-έλεγχο αλλά δε το έχω.
Time to rest then..

Αντίο.